De nieuwbouw voor Aafje en de Verrijzeniskerk vormt een sociaal-maatschappelijk ankerpunt in deze wederopbouwwijk. Beide functies zijn ruimtelijk met elkaar verbonden onder één overkoepelend dak, waardoor ontmoeting en gedeeld gebruik vanzelfsprekend worden.

Stedenbouwkundig worden rooilijnen herijkt en verbindt een doorlopende plint de volumes. Transparantie op de hoek markeert het publieke karakter naar de wijk. Binnen kruisen zorg en kerk elkaar op meerdere plekken, met gedeelde voorzieningen en patio’s die daglicht, rust en beschutte buitenruimtes brengen. Het ontwerp is in nauwe samenspraak met beide gebruikers tot stand gekomen en vormt een zorgvuldig verweven, vanzelfsprekend geheel.

Het ontwerp bestaat uit twee hoofdvolumes met een eigen expressie: een bakstenen volume voor Aafje en een natuurstenen volume voor de kerk. Ze schuiven in en over elkaar en worden door subtiele volumesprongen leesbaar als afzonderlijke entiteiten binnen één geheel. De kerk manifesteert zich als een tijdloos, sacrale ruimte op een schaal die de mens overstijgt, terwijl het zorgvolume met een open weefselpatroon aansluit op de wederopbouw van de wijk. De toren, licht geknikt in relatie tot het stedenbouwkundig grid, fungeert als herkenningspunt voorbij de directe context.